Krążące w społeczeństwie mity na temat artystycznej edukacji muzycznej są mocno zakorzenione. Jednym z nich jest przekonanie, że szkoła muzyczna odbiera dzieciństwo i, że ćwiczenie na instrumencie kojarzy się uczniom wyłącznie z ciężką pracą.

W drugim wydaniu kwartalnika Szkoła Artystyczna znajduje się ważny, z punktu widzenia osób zainteresowanych szkolnictwem muzycznym oraz rodziców, tekst pt. Specyfika szkoły muzycznej w Polsce — szanse i zagrożenia.

W szkołach muzycznych punktem odniesienia jest sztuka muzyczna, muzyka artystyczna, z którą uczniowie mogą zapoznać się już od najmłodszych lat. Naukę rozpoczyna się zazwyczaj wcześnie, i, jeśli zostaną wybrane wszystkie trzy poziomy kształcenia (I stopień, II stopień oraz Akademia lub Uniwersytet Muzyczny), to kończy się ono po kilkunastu latach dyplomem magistra sztuki. Nauka gry na instrumentach nie jest wolna od konsekwencji zdrowotnych. Warto o tym wiedzieć.

SPECYFIKA GRY NA INSTRUMENTACH

Faktem jest, że szkoły muzyczne nie są szkołami dla wszystkich. Są to szkoły przeznaczone dla dzieci zdolnych i utalentowanych w kierunku muzycznym, dla dzieci, które przejawiają żywe zainteresowania muzyką artystyczną. Problem odpowiedniej diagnozy w trakcie egzaminów wstępnych na każdym etapie szkolnictwa jest dyskutowany. Istnieją standardy, natomiast odpowiedzialność za los uczniów powierzona jest kompetencjom i uczciwości nauczycieli.

MITY O EDUKACJI MUZYCZNEJ

W szkołach muzycznych istnieje zjawisko „odsiewu” ponieważ zdarza się, że uczniowie nie osiągają wymaganego poziomu umiejętności. Uczniowie łączą obowiązek powszechnego kształcenia z artystycznym muzycznym w ramach jednej szkoły (Ogólnokształcące Szkoły Muzyczne)  lub w ramach muzycznych szkół popołudniowych.

Nauka w szkołach muzycznych jest atrakcyjna, ale wymaga sporego zaangażowania, ponieważ jest trudna, a wymagania wysokie. Potrzeba czasu, cierpliwości i zrozumienia jej specyfiki. Co więcej, kształcenie w szkołach muzycznych zakłada, że istnieją uczniowie lepsi i gorsi, współzawodnictwo i rywalizacja. Konkursy, festiwale i występy wpisane są w model nauczania. Dążenie do bycia najlepszym jest czymś jak najbardziej zrozumiałym i pożądanym. Bywa to niepojęte dla części osób, szczególnie tych, które czerpią  wzór z przekazu medialnego, czyli gloryfikują bezwysiłkowe, szybkie dokonania, niewymagające żadnej pracy.

Poruszona wyżej problematyka jest „subiektywnym streszczeniem” najistotniejszych punktów. Dlatego warto przeczytać cały tekst pt. Specyfika szkoły muzycznej w Polsce — szanse i zagrożenia zamieszczony na stronach 47-54 kwartalnika Szkoła Artystyczna, aby zyskać pełny obraz tego czym jest i czym może być muzyczne szkolnictwo artystyczne, i świadomie zdecydować się na korzyści i niekorzyści  z niego wynikające: https://cea-art.pl/drugi-numer-szkoly-artystycznej/ (2018.05.22).